Chart arabski

Charty arabskie nie należą do psów agresywnych, chociaż do obcych podchodzą z dystansem. Chociaż dzisiaj trzymane są przede wszystkim jako psy do towarzystwa, należy pamiętać, że niegdyś hodowano je do polowań (w niektórych krajach arabskich w dalszym ciągu pełnią tę funkcję) i chociaż nie są sprinterami, potrafią rozwijać naprawdę duże prędkości na długich dystansach. Sloughi – jak wszystkie charty – wymagają wczesnej socjalizacji i nawet pomimo konsekwencji w prowadzeniu zawsze zachowają nutkę niezależności i nigdy nie wykażą bezwzględnego posłuszeństwa.

Kraj pochodzenia

Afryka Północna

Przydatność

Rasa, wg FCI zaliczająca się do grupy 10 chartów, sekcji 3 chartów krótkowłosych.
Dawniej sloughi służyły do polowań, dzisiaj skutecznie sprawdzają się w charakterze psów stróżujących i do towarzystwa. Nie podlegają próbom pracy.

Historia

Charty arabskie cieszą się starożytnym rodowodem, chociaż ich początki nie są dobrze znane. Wizerunki ich przodków: psów w typie vertragus, można znaleźć na tunezyjskich mozaikach z okresu około 3000 lat p.n.e., chociaż przypuszczalnie wywodzą się z Egiptu lub Jemenu. Szczególnym uznaniem darzyły rasę kraje arabskie: sloughi, używane tam były do polowań (brano je na konia, by w odpowiednim momencie mogły zeskoczyć, celem ścigania zwierzyny i upolowania jej) na antylopy i zające. Żeby osłonić te czworonogi przed zimnem, puszczano je na noc do namiotów. Ozdabiane również były licznymi naszyjnikami.

Charty arabskie były cenione w takim samym stopniu, jak rasowe konie, a ich śmierć przeżywano na równi ze śmiercią ludzi. Niektóre kobiety pomagały karmić szczenięta sloughi własnym pokarmem. W XIX wieku charty arabskie zostały przywiezione z Afryki Północnej do Europy przez kolonistów francuskich. W Holandii pierwszą hodowlę rasy założył malarz niderlandzki, August de Grass. Po II Wojnie Światowej hodowle zostały odbudowane dzięki importowi psów z Tunezji, Maroka i Algierii. Dzisiaj psy czystej rasy spotkać można u Europejczyków, mieszkających na stałe w Tunezji i Algierii oraz u bogatych Arabów, jednak w Polsce nie są popularne.

Szata

Charty arabskie mają elegancki, szlachetny wygląd i delikatną budowę. Noszą się lekko, są wyraźnie wyższe niż dłuższe. Cechuje je bardzo krótki, delikatny i zwarty włos. Dopuszcza się wszystkie odcienie piaskowego, pręgowane i piaskowe z czarnym płaszczem. Kufa i jej oprawa mogą pozostać czarne. Niewielkie, białe znaczenia na przedpiersiu uznaje się za wadę, natomiast biel na kończynach i plamy w pigmentacji są dyskwalifikujące. Charakterystyczny jest czarny nalot na piersi, z którym rodzą się szczenięta (pierwotnie miało to zapewnić bezpieczeństwo na pustymi), zanikający w późniejszym okresie w stopniu mniejszym lub większym.

Dorosłe osobniki osiągają od 66 do 72 cm wzrostu i wagę 24 kg, przy czym suki są średnio o 5 cm mniejsze. Głowa sloughi jest szczupła i elegancka, znacznie wydłużona. Dobrze osadzone w oczodole, duże i ciemne oczy, są otoczone lekko skośnymi powiekami i mają wyraz nostalgiczny, łagodny i nieco smutny. Kufa (tej samej długości co czaszka) ma kształt wydłużonego klina. Przylegające do czaszki, opadające uszy osadzone są wysoko – nieco powyżej linii oczu. Lekko wysklepiona górna linia długiej szyi równa się długości głowy. Niezbyt szeroka klatka piersiowa kryje płaskie żebra. Grzbiet jest krótki i prawie poziomy, podobnie jak suche i szerokie lędźwie. Szczupłe i owalnie wydłużone łapy przypominają kształtem zajęcze. Charakterystyczne są dwa środkowe palce: wyraźnie wystają one przed pozostałe. Osadzony w przedłużeniu zadu cienki, nie mięsisty ogon noszony jest poniżej linii grzbietu.

Zachowanie i charakter

Sloughi, chociaż przywiązują się do wszystkich członków rodziny i kochają dzieci, to jednak psy jednego pana, któremu są niezwykle oddane i wierne, i z którym uwielbiają się bawić (chociaż nie narzucają mu się) i którego zainteresowanie zawsze niezmiernie je cieszy.

Są bardzo towarzyskie, jednak wymagają konsekwencji w wychowaniu. Dobrze ułożone nie przykładają osobom przybywającym dużej uwagi (posiadają umiejętność odczytywania z zachowania domowników pozytywnych odczuć wobec gości i chętnie przyłączają się do witania ich), są jednak szczekliwe i zdecydowanie terytorialne – z tego względu nadają się więc także do stróżowania (potrafią skutecznie go obronić).

Zdrowie

Charty arabskie, pomimo wynikających z ich aktywności drobnych urazów (naderwanie ścięgna, złamanie czy wyrwanie pazura), cechuje bardzo dobre zdrowie. Ponieważ psy tej rasy prawie nie linieją, cała pielęgnacja zamyka się praktycznie w jednym zabiegu: psy należy od czasu do czasu przecierać wilgotną ściereczką lub kawałkiem irchy. Warto mieć na uwadze, że sloughi, ze względu na prawie zupełny brak tkanki tłuszczowej, szybko marzną.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *